بهانه

برای تشنگی خود هزار دلیل جور کرده ام

برای باریدن باران یک بهانه هم ندارم

همینطور دستانم را کاسه کرده ام زیر سقف آسمان

چشمانم را می دوانم در جستجوی روزنه ای

بی نهایت ملتهب بی اندازه امیدوار

گونه ام خیس است

یعنی غریبه نیست این بی نام و نشان:

این دل ابری باران را می شناسد!

  
نویسنده : مهدی نجفی ; ساعت ۸:٠٠ ‎ق.ظ روز جمعه ۱٩ فروردین ۱۳٩٠

log